Josha ging voor de tweede keer op paardrijvakantie, dit keer naar Toscane. Ze genoot van het westernrijden en het lekkere eten. Hier lees je haar reisverslag!
Ondanks dat ik al eerder een paardrijvakantie heb geboekt en enorm genoten heb, was het voor mij dit jaar wel spannend. Ik heb namelijk een aantal chronische aandoeningen en deze speelden behoorlijk op deze keer, waardoor ik minder fit was dan voorheen. Gelukkig dacht Aly goed met me mee wat er geschikt zou kunnen zijn voor me. Uiteindelijk ben ik bij Toscane uitgekomen. Er was namelijk de optie om 1 of 2 keer per dag te rijden. Daarom heb ik in overleg met Aly het programma van 1 keer rijden per dag gekozen, waarbij ik per dag kon aangeven of ik nog een keer wilde rijden bij de ranch zelf.
Ik maakte me ook een beetje zorgen om het eten, omdat ik sinds kort weet dat ik een glutenintolerantie heb. Maar ik had me helemaal geen zorgen hoeven maken, het eten was voortreffelijk en de dames van de keuken waren duidelijk ervaren in het omgaan met allergieën. Ze zorgden er de hele week voor dat er geen kruisbesmetting voorkwam en toch miste ik niks! Het eten was ronduit geweldig. Je eet aan lange tafels samen met je groep. Ik maakte me een beetje zorgen aangezien er samen met mij maar 1 Nederlandse in mijn groep zat maar ik had me geen zorgen hoeven maken. De groep waar ik bij aansloot bestond vooral uit Zwitserse gezinnen en nog een Nederlandse ruiter. We hebben ontzettend leuke gesprekken gehad en bij het einde van de week hadden we echt een band opgebouwd! Enorm veel saamhorigheid.
Ik kwam net een uurtje voor het avondeten aan op de locatie. Het was een rit van ongeveer 3 uur vanaf het vliegveld in Rome. De eerste avond zag de dame bij de incheckbalie dat ik jarig was. Na het eten gingen ineens de lichten uit en kwamen ze met een heerlijke tiramusu naar binnen en iedereen zingen. Geweldig! Ze lieten ons de kamers zien. Ik deelde een badkamer met een andere ruiter. Dat was op zich wat onhandig, omdat je om dezelfde tijd klaar bent met rijden en je moet opfrissen voor de lunch of het avondeten. Gelukkig zijn we er met z’n tweeën prima uitgekomen. De kamers zijn eenvoudig maar schoon en waar ik ook heel blij mee was waren er luiken. Lekker donker met het slapen! De eerste avond was er een storing, het water wilde niet warm worden in de badkamers. Gelukkig werd er snel een oplossing gevonden.
De tweede ochtend was het dan zover, we waren toe aan de eerste buitenrit! Aangezien ik met een redelijk onervaren groep mee reed hadden ze het opzadelen al voor ons gedaan. De ritten zelf waren heerlijk. De beginnersgroep reed op de Haflingers. Heerlijke paarden, erg eigengereid en 100% te vertrouwen. Allemaal enorm leuke persoonlijkheden. Ik ben helemaal verliefd geworden op Colpo, als ik hem in mijn bagage had kunnen stoppen had ik ‘m mee naar huis genomen!
Wel heb ik en nog een ander meisje gevraagd of we een keer mee mochten met de gevorderde groep, zodat we wat meer konden draven en galopperen. Dat mocht gelukkig en de Haflingers hebben weer bewezen dat ze ondanks het hoogteverschil die grote Maremma paarden met het grootste gemak kunnen bijhouden.
In het begin van de week was het weer heel slecht, ontzettend veel regen en mist. Gelukkig had de stal zelf een hele hoop regenkleren te leen (ik had zelf niet aan een regenbroek gedacht bijvoorbeeld). Op dag 2 zijn ik en de andere Nederlandse ruiter met de auto naar het naburige dorpje gegaan en lekker rondgeslenterd. Het is piepklein maar wel heel mooi. Die avond hebben we allebei al spijt dat we niet meer warme kleding meegenomen hebben. Zo hoog in de bergen is het toch veel kouder dan de temperatuur doet vermoeden. Uiteindelijk kopen we allebei een mooie trui bij de stal zelf, als aandenken maar ook uit praktische overwegingen!
Op woensdag krijgen we nog de mogelijkheid om een yogales te volgen, ook een leuke ervaring. Gelukkig is het weer de laatste dagen een heel stuk droger en heb ik de laatste dagen 2 keer per dag gereden en nog even lekker gegaloppeerd met Colpo die niet onderdoet voor de grotere paarden. Het zit ook wel heel comfortabel in zo’n western zadel dus ik kon hem even lekker de vrije teugel geven en laten gaan, dat was wel echt heel gaaf. Het enige wat ik jammer vond was dat ik niet langer kon blijven!
Ik zou zeker nog een keer terugkomen bij deze locatie. Het western rijden is erg comfortabel dus ik had nauwelijks spierpijn, de paarden zijn ontzettend leuk en het eten is fantastisch! Maar wat ook heel fijn is aan deze locatie is dat je ondanks dat je alleen reist toch best een hechte band krijgt met de mensen in jouw groep. Iedereen spreekt vloeiend Engels dus het communiceren gaat ook prima. Al met al echt een aanrader!
