De volgende stop op Aly haar reis in Spanje was onze partnerstal in de Sierra Nevada. Hier maakte ze een korte trektocht door de bergen. Dit is haar reisverslag!
Ik was weer terug op het vliegveld van Malaga want hier werd ik opgehaald door iemand van de stal in de Sierra Nevada. Het zou een Nederlandse week worden want de andere zeven gasten die kwamen waren ook Nederlands: twee moeder met hun drie kinderen en een vriend en vriendin van hun. In het busje naar de stal was het direct gezellig en we hebben de hele week veel gelachen! Één van hun was al twee keer eerder op de stal geweest en vertelde me enthousiast over de leuke gidsen, fijne paarden en mooie routes. Ik kreeg er steeds meer zin in!
We werden naar het guesthouse gebracht om even bij te komen van de reis. Ik had een fijne kamer met een klein balkonnetje en er was een groot terras dus we konden genieten van het warme weer! ’s Avonds maakten we kennis met Dallas, onze gids en de eigenaresse van de stal. Het diner in een restaurant in de buurt was fantastisch, de kok zette heerlijke dingen op tafel. Ook de rest van de week hebben we goed gegeten, meestal konden we zelf iets van de kaart kiezen maar op de laatste avond zijn we teruggegaan naar het eerste restaurant waar we ons lieten verrassen door de chef.
De volgende ochtend werden we naar de stal gebracht en maakten we kennis met onze paarden. Ik reed op een stevige Blue Roan Andalusiër kruising. Hij was geboren in de bergen en dus gewend aan het ruige terrein. Gelukkig weten de paarden wat ze doen want de routes waren erg uitdagend! We reden af en toe over enorm smalle paadjes en moesten soms steile stukjes afdalen. Deze reis is niet zo geschikt voor ruiters met hoogtevrees! Je moet echt op je paard vertrouwen. Maar het was het zeker waard want we werden beloond met fantastische uitzichten over de bergen!
Het terrein was erg afwisselend, we reden over open bergweides, door de bossen en door kleine dorpjes. De paarden trokken veel bekijks van de dorpsbewoners toen we bij de fontein stopten om ze te laten drinken. In één van de dorpjes hadden de paarden wel een hele bijzondere stal: ze logeerden in de kelder van een huis! In dit bergdorpje worden paardenstallen vaak in de kelder gebouwd, omdat het daar lekker koel blijft. Ideaal eigenlijk!
Bij de stal van Dallas liepen alle paarden gewoon los rond, in één grootte kudde. In de winter staan ze ’s avonds op stal en in de zomer staan ze overdag op stal, omdat het dan erg warm wordt buiten. Dallas organiseert deze ritten al meer dan dertig jaar en is in deze regio geboren, ze kent het gebied dus erg goed! Haar broer ging mee als back-up gids. Ze hebben beide op ranches in Australië geweest dus konden fantastische verhalen vertellen over hun tijd daar. Ze zorgden goed voor hun paarden maar ook voorn ons: Dallas maakte de picknick lunches zelf en er ging natuurlijk wijn mee!
Vanwege het ruige terrein gingen we veel stappen maar er waren iedere dag wel stukjes waar we even konden galopperen. Mijn paard zag eruit alsof hij niet zo fanatiek was maar als we mochten versnellen wilde hij vooraan lopen! Hij had verrassend veel power en was gevoelig aan de hulpen. We mochten elkaar inhalen tijdens het galopperen, zodra je de gids maar niet voorbij ging. Dat is altijd leuk! Maar op deze reis gaat het vooral om de natuur.
De vierde dag vond ik het leukste, toen reden we naar het hoogste punt van deze tocht, op ongeveer 2400 meter. Hier hadden we een prachtig uitzicht over de bergen om ons heen, de vallei en in de verte zelfs de zee. Hier stopten we voor een picknick op een prachtige locatie. Ook de weg terug naar beneden was erg mooi. Behalve een hiker kwamen we niemand anders tegen, echt heerlijk. Dit was echt mijn soort paardrijvakantie, met prachtige natuur, lekker eten en gezellige mensen!
